گاه ميخواهم بنويسمش
گاه ميخواهم پاكش كنم
گاه نمي توان نوشت
به خاطر نامحرمان
گاه بايد نوشت
به خاطر محرمان
گاهي هم نوشتن به من فشار مي آورد
نه مانند گرسنگي و تشنگي
مانند عدم وجود اكسيژن
آنگاه به خطر وجود نامحرمان و محرمان
تو را ميخوانم
از اينكه ميتوانم با خواندنت فشار نوشتگي را تاب بياروم دوستت دارم
از اينكه هستي
بمان و بنويس تا هميشه
تا من تو را بخوانم و سير سير به زندگي ادامه دهم
و به بندبازي
در حالي شاخه گلي بر دهان ميگيرم و دستهايم را به پهناي تعادل باز ميكنم
و خرامان خرامان به سويت قدم بر ميدارم
باش تا بند بازي ماهر باشم
و

.
.